Kunstroute Oirschot 2018

15 en 16 september

Deelnemende kunstenaar


Over mij


We weten het: alles is opgebouwd uit atomen, moleculen, cellen enz.
Door hun specifieke functies, vormen en eigenschappen komen dingen, objecten tot stand. Deze dingen kunnen we herkennen, we geven er betekenis aan, ze krijgen zoiets als een identiteit: ze zijn wat.

Ik probeer deze bouwstenen te blijven zien als neutrale middelen. ik wil ze geen zin, betekenis geven, ze moeten 'leeg' blijven, abstract. Wat mij interesseert is het spannende gebied tussen die 'lege' bouwstenen, dat abstracte en de betekenis, de associatie.
Aan de ene kant dus die neutrale vormen, aan de andere kant de verbeelding, de schijn van verwijzing naar betekenissen, die ontstaat door de samenvoeging van die bouwstenen. Waar die verwijzing op gericht is interesseert me minder dan het feit dat verwijzing plaatsvindt. Het grensgebied tussen wanneer iets een ding is en wanneer het louter een verzameling elementen is boeit me.

Mijn beelden zijn spelenderwijs ontstaan als mogelijkheden van stapelen, schakelen en ordenen waarbij ik gebruik maak van de karakteristieke kenmerken van vorm en materiaal. Dat wat ontstond bleek veel treffender en rijker dan dat wat ik ooit met papier en voorstellingsvermogen voor elkaar heb gekregen. Die rijkdom van het gevonden motief maakt mij zenuwachtig van de vondst en bang voor de mogelijkheden van het element, omdat het ding 'groter' dan mijzelf dreigt te worden, nee, soms al is. De ontmoeting van deze vormen doen anderen ontstaan in een open plasticiteit. In die zoektocht van spelen met vormen laat ik me leiden door de plastische, ruimtelijke en grafische kwaliteiten alsmede harmonie voor vorm en structuur en de verrassingen die ontstaan door omkeringen, veranderingen en herhalingen. Ik merk dan dat ik kijk doordat ik steeds andere dingen zie en ervaar.

Ik ben op zoek naar een verfijnde en verstilde spanning zoals ik die ook tegenkom bij kunstenaars als Johannes Vermeer, Alexander Calder en George Rickey. Zij laten me een soort werkelijkheidsbeleving zien van een heerlijk soort. Zoals de verfijnde spanning tussen verf en model in 'Het meisje met de parel ' van Johannes Vermeer. Je ziet of de met kwast aangebrachte verf of je ziet de stofuitdrukking van bijvoorbeeld de haardoek. Het is fysiek onmogelijk dit tegelijkertijd te zien. Dit maakt ons duidelijk dat we de wereld niet kennen aan de hand van de dingen maar door de spanning die ontstaat of oplost als je aandacht verschuift van het ene naar het andere ding of begrip. De aard van de spanning vertelt iets over de relatie die we er mee hebben. In die spanning krijgt verlangen en zin voor werkelijkheid vorm in ons. Rutger Kopland zei: "Schoonheid is voor mij de dingen zien zo als ze zijn". Dus ontdaan van alle storende elementen en betekenissen. Twee of meer stukken 'schoonheid' zo bij elkaar gezet dat het geheel meer is dan de som der delen en zo dat het bijzondere niet strijdig is met het algemene, maar elkaar juist versterken zou ik het wonderschone willen noemen. Er is geen recept voor. Je hebt er hooguit gevoel voor.

Ik maak iets, ontdek iets wat er altijd is geweest, maar nog nooit in die vorm. In het gunstigste geval word ik hierin geleid door het gevoel voor harmonie tussen model, materiaal en gebruiker. 


En dan naast de Sanseveria


Daar gaat het even niet over “kunst”, maar over “de mens” achter de kunstenaar.
Kijk en luister naar “de mens Rene van Stiphout

  Rene van Stiphout
0681 140 663
rvstiphout@gmail.com
www.renevanstiphout.nl

Locatie:
Schansstraat 5
5688 NC Oirschot
Google Maps
Kunstroutekaart